ใสใส ใจสบาย: อัจฉริยภาพ

อัจฉริยภาพ

วันนี้ ผู้เขียนอยากจะนำเรื่องที่เกี่ยวกับอัจฉริยภาพบางประการของใครคนหนึ่ง ที่คิดว่าหาไม่ได้ง่ายๆ ในบุคคลทั่วไป มาให้ได้อ่านกันพอสังเขปนะครับ

ที่มีอารมณ์อยากเขียนถึงเรื่องนี้ เพราะรู้สึกว่ามีเงื่อนเวลาที่สอดคล้องกับเรื่องนี้พอดี สอดคล้องกันอย่างไร ขออุบเอาไว้ก่อนก็แล้วกัน

ตามธรรมดา คนเรานั้น กว่าจะมีความรู้ความสามารถด้านใดด้านหนึ่งขึ้นมาได้ ก็มักจะต้องมีพื้นฐานจากการศึกษาเล่าเรียนมาตั้งแต่ระดับต้นๆ แล้วก็ฝึกฝนต่อมาจนเชี่ยวชาญ แต่ถ้าใครสักคนที่ไม่เคยเรียนรู้เกี่ยวกับเรื่องนั้นมาก่อน แล้วเกิดทำสิ่งนั้นได้ดี ราวกับเคยฝึกฝนมานานแสนนานแล้ว ก็คงไม่ผิดนัก ถ้าจะเรียกผู้นั้นว่าเป็นอัจฉริยบุคคลได้ผู้หนึ่ง

อย่างเรื่องการปั้น ถึงแม้เราๆ ท่านๆ อาจจะเคยปั้นหุ่น ตุ๊กตุ่นตุ๊กตาด้วยดินเหนียวพอให้เลอะบ้านกันมาบ้าง แต่อยู่ๆ จะให้มาปั้นรูปเหมือนของใครสักคน ก็อาจถึงขั้นกุมขมับ เพราะแค่ปั้นให้แลดูคล้ายคนได้ก็นับว่าเก่งแล้ว แต่จะให้ถึงกับ เหมือน ใครคนใดคนหนึ่งด้วย เห็นทีจะยอมแพ้ดีกว่า แต่เชื่อไหมว่า “ใครคนนั้น” สามารถปั้นรูปเหมือนของ พระเดชพระคุณ พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) หลวงปู่วัดปากน้ำภาษีเจริญ ให้เป็นองค์ต้นแบบในการหล่อรูปเหมือนด้วยทองคำ เพื่อประดิษฐานไว้ ณ อนุสรณ์สถาน พระผู้ปราบมาร แห่งต่างๆ ถึง 8 องค์ ชนิดที่เหมือนองค์หลวงปู่จริงๆ ราวกับเป็นช่างปั้นผู้ชำนาญ โดยไม่เคยเรียนรู้ด้านประติมากรรมจากสถาบันใดๆ มาก่อนเลย

ครั้นเมื่อมีใครถาม ว่าปั้นเหมือนองค์ของหลวงปู่ที่มีชีวิตจริงๆ ได้อย่างไร ทั้งที่ไม่เคยเรียนด้านนี้มาก่อน ก็มักจะได้รับคำตอบในทำนองที่ว่า

“เห็นตรงไหนยังแหว่งอยู่ ก็เติมเข้าไป เห็นตรงไหนมากเกินไป ก็ขูดออก แค่นั้นเอง”

จากอัจฉริยภาพด้านประติมากรรม ลองมาดูทางด้านจิตรกรรม การเขียนภาพลายเส้นกันบ้าง ดังภาพที่นำมาให้เห็นเป็นตัวอย่าง

นี่คือภาพดอกกุหลาบ พร้อมลายเซ็น บนหน้าปกหนังสือ “ง่าย... แต่.. ลึก !!!”

หนังสือรวมบทนำนั่งสมาธิ ที่ใครคนนั้นสอนไว้ และเมตตาตั้งชื่อหนังสือให้ด้วย เพื่อตอกย้ำแก่ลูกๆ ว่า “ธรรมะอันลึกซึ้งนั้น ทุกคนสามารถเข้าถึงได้ด้วยวิธีการง่ายๆ ขอให้ลูกๆ ทั้งหลายจงพากเพียรกันต่อไปเถิด” และที่พิเศษยิ่งกว่านั้น คือลายเซ็นและดอกกุหลาบแสนสวย ที่ท่านจัดให้โดยมิได้ร้องขอ

ซึ่งถ้าใครสังเกตที่ภาพดอกกุหลาบให้ดีๆ จะเห็นว่าการวาดภาพกุหลาบดอกนี้ เริ่มต้นด้วยการเขียนจากจุดกึ่งกลางดอก แล้ววนกว้างขึ้น เหมือนกลีบกุหลาบค่อยๆ ขยาย คลี่บานทีละน้อย จากนั้นก็ลากเส้นลงเป็นใบ เป็นก้าน และจบด้วยลายเซ็นด้านล่างจากการจรดปากกาเพียงครั้งเดียว

จากจิตรกรรมภาพลายเส้น ก็มาถึงอัจฉริยภาพด้านกวีนิพนธ์ ที่ “ใครคนนั้น” ไม่เคยศึกษา เรียนรู้ หรือฝึกฝนจากที่ใดมาก่อนเช่นกัน คือการแต่งบทกวี ประเภทโคลง ฉันท์ กาพย์ กลอน โดยใช้นามปากกาว่า “สุนทรพ่อ” บ้าง "ตะวันธรรม" บ้าง เพื่อสร้างแรงบันดาลใจให้ลูกๆ ทั้งหญิงทั้งชาย ทั้งลูกพระลูกเณร มุ่งมั่นเร่งรัดปฏิบัติให้เข้าถึงธรรม เพราะวันเวลาไม่เคยคอยใคร

เราเริ่มจะหัดได้ ไม่กี่วัน

โปรดอย่าคิดขบขัน กระจิบจ้อย

เอาเป็นว่าเข้าใจกัน นะลูก

เพราะว่ารู้คำน้อย ต่ำต้อยเชิงภาษา

เราใช่ชาญเชี่ยวชั้น เชิงกวี

หัดแต่งโคลงวันที่ สิบเก้า

สองห้าสี่ศูนย์เมษนี้ เองเฮย

ใดอ่าน บ่ เข้าเค้า โปรดให้อภัยทาน

"สุนทรพ่อ"

-------------------------------

นับจากวันนั้น 19 เมษายน 2540 ถึงวันนี้ 19 เมษายน 2561 ก็ 21 ปีพอดี ลองคิดกันดูนะว่า ตอนที่ “สุนทรพ่อ” หัดแต่งโคลงได้ไม่กี่วัน ยังแต่งได้ขนาดนี้ เมื่อมาถึงวันนี้จะขนาดไหน คงไม่ต้อง “แหล่ง” กันละนิ

          อาจจะมีคำถาม ว่าเอาเรื่องเหล่านี้มาบอกมาเล่าเพื่ออะไร ก็ขอขยายว่า

         เพียงเพื่ออยากจะให้เกิดความเข้าใจที่ตรงกัน เผื่อจะฉุกใจ ได้คิดกันบ้างว่า บุคคลผู้มีอัจฉริยภาพในด้านต่างๆ เพียงนี้หรือ จะมีพิษมีภัยต่อสังคม ประเทศชาติ หรือต่อบุคคลใดๆ อีกได้

          ในเมื่อตลอดระยะเวลา ทุกอนุวินาทีแห่งชีวิตของ ใครคนนั้น หากจะมีการกระทำใดที่เป็นการเสแสร้งอยู่บ้าง ก็เห็นจะเป็นช่วงที่แกล้งทำเป็นไม่ป่วย ยังคงยิ้มแย้มแจ่มใส เบิกบาน เอาหลักธรรมมาคุยกับลูกๆ ที่เฝ้าหน้าจอทีวีอยู่ทางบ้าน ทั้งที่ลมกำลังขึ้น โดยไม่ห่วงว่าจะเกิดอันตรายถึงชีวิต เพราะอุทิศแล้วเพื่อพระพุทธศาสนา และสรรพสัตว์ทั้งปวง

         ทั้งไม่เคยคิดแสวงหาความร่ำรวยหรือความสุขใดๆ เพื่อตัวเอง เพราะถ้าคิดเช่นนั้นก็คงจะทุ่มเทแรงกายแรงใจ แสวงหามาเสียตั้งแต่ยังอยู่ในวัยหนุ่ม ไม่เสียสละโอกาสเหล่านั้น อุทิศทั้งชีวิตตั้งแต่เรียนจบระดับปริญญา จากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ มาอยู่ในเพศบรรพชิต ที่เปี่ยมด้วยความเมตตากรุณาต่อสรรพชีวิตตลอดมาดังที่เป็นอยู่

          ไม่เคยแม้แต่จะคิดตอบโต้ หรือกล่าวหาว่าร้ายพาดพิงถึงผู้ใด ไม่ว่าผู้นั้นจะเคยกล่าวหา ด่าทอ ตัดต่อภาพ แล้วเอาไปเผยแพร่ในสื่อต่างๆ ให้เสื่อมเสียชื่อเสียงเพียงไร และไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ใดๆ ก็ยังปรารถนาที่จะให้คนทั้งโลก ได้อารมณ์ “ใสใส ใจสบาย” ทำใจหยุดใจนิ่งที่ศูนย์กลางกาย จนได้พบกับสันติสุขภายในที่แท้จริง จะได้ "มารวมใจกันเปลี่ยนโลกใบนี้" ให้เป็นโลกที่น่าอยู่ สำหรับสรรพสัตว์ และมนุษยชาติทุกเผ่าพันธุ์ตลอดไปชั่วกาลนาน

https://www.youtube.com/watch?v=vcDkkRSL6ug

ก่อนจบ ขอฝาก… บทกลอนท้ายเล่ม จากหนังสือ “ง่าย ... แต่ลึก .. !!!” เล่มเดียวกัน

ความรู้อะไร ที่ขาดไป เธอรู้ไหม
ธรรมกายไง หายไป ราวกับฝัน
พญามาร กลัวรู้ทัน เลยขวางกัน
ปิดเป็นชั้น ชั้นชั้นชั้น นับชั้นไม่ถ้วนเลย

จนกระทั่ง หลวงปู่ ลงมาเกิด
ทุ่มชีพเปิด หนทางด้วย หยุดนิ่งเฉย
มารสะดุ้ง ทั้งภพ รบกันเลย
อย่างที่เคย รบกันมา เวลานาน

เวลานี้ ไม่มีใคร แพ้ชนะ
แต่ธรรมะ ต้องชนะ เหมือนคำขาน
แม้จะรบ กันต่อไป ชั่วกัปกาล
ก็จะขอ ปราบมาร จนสูญพันธุ์

"ตะวันธรรม"

จากบทกลอนนี้ ได้แสดงนัยยะให้เราได้รู้แล้วมิใช่หรือ ว่า “มนุษย์กับมนุษย์ จะเป็นศัตรูซึ่งกันและกัน...ก็หาไม่”